Kawiarniane aranżacje, czyli jak wyglądały dawniej kawiarnie.

Wiek XX przywitał miłośników kawiarni secesją, zwaną w Polsce modernizmem. Secesja triumfowała w stylistyce wnętrz. Jej dzieła cechowała dekoracyjność oraz wyrafinowane zestawienia kolorystyczne.

Jedną z bardziej znanych warszawskich cukierni-kawiarni, które postawiły w początkach XX wieku na modernizm jest mieszcząca się na Nowym Świecie, założona w 1869 roku przez Antoniego Blikle, firma rodzinna. W 1901 roku lokal przeszedł w posiadanie syna, Antoniego Wiesława, a od 1928 roku – wnuka Jerzego. Cukiernia miała swoją siedzibę w Pałacu Hołowczyca. Lokal podzielony był wówczas na trzy części. W pierwszym pokoju przesiadywali zazwyczaj dyrektorzy prowincjonalnych teatrów, poszukujący aktorów na sezon zimowy. W pomieszczeniu obok zbierali się kandydaci do ról, którym gratisową kawę i ciasteczka przynosił miły kelner. Był też pokój bilardowy, gdzie przyjmowano innych gości.

Ogłoszenie cukierni Noworolski

Ogłoszenie cukierni Noworolski

Pomieszczenia zaaranżowane w stylu secesji przyciągały bywalców wygodnymi pluszowymi kanapami. Stoliki miały marmurowe blaty, a na ścianach wisiały lustra w złoconych ramach. Królował tu też masywny bufet. Antoni Wiesław Blikle zlikwidował bilard, wprowadził natomiast piękne tapety i kryształowe żyrandole. W miejscu starego wieszaka powstała szatnia. Jerzy Blikle prowadził lokal w najtrudniejszym czasie. W latach okupacji otworzył na podwórku ogródek „Latona”, ze stolikami i muszlą koncertową. Dzięki jego inicjatywie wielu artystów miało środki do życia. W czasie powstania warszawskiego dom i lokal rodziny Blikle spłonął doszczętnie. W 1948 roku kamienicę odbudowano i firma wróciła na Nowy Świat. Skurczył się jednak lokal do mniejszych rozmiarów. Pozostał wyłącznie cukiernią, w której ustawiały się kolejki po słynne pączki i inne słodkie dobrodziejstwa.

Secesja zdominowała w ostatnich latach XIX wieku i w pierwszych dziesięcioleciach wieku XX ulice, kawiarnie i restauracje nie tylko warszawskie. Przenieśmy się zatem na jakiś czas do Krakowa, gdzie mistrzem secesji był sam Wyspiański. Kraków był bowiem w Polsce głównym ośrodkiem stylu.

Kawiarnia „Teatralna” w Krakowie przy ulicy Szpitalnej, wzniesiona w 1912 roku naprzeciwko Teatru im. Juliusza Słowackiego powstała według planu architekta Teodora Hoffmana. Lokal ten, połączony z barem, bilardami i salami gier, którego właścicielem był W. Woźniak, tworzyły wystawne pomieszczenia z mahoniowymi boazeriami, kryształowymi szybami od strony ulicy i kolorowymi witrażami od podwórka. Na wystrój składały się modernistyczne meble i dodatki. Secesyjna w stylu była też kawiarnia zwana „Jamą Michalika”, mieszcząca się na parterze domu przy ulicy Floriańskiej. W 1895 roku przybyły ze Lwowa cukiernik Jan Apolinary Michalik założył tu „Cukiernię Lwowską”. Położona nieopodal ówczesnej Szkoły Sztuk Pięknych stała się w szybkim czasie miejscem spotkań młodych artystów. Kawiarnia dysponowała początkowo trzema ciasnymi pomieszczeniami. W 1910 roku została rozbudowana i urządzona w stylu modernistycznym, według projektu Karola Frycza.

Menu cukierni Blike z 1933 roku

Menu cukierni Blike z 1933 roku

W 1908 roku na parterze modernistycznego domu przy ulicy Dunajewskiego i Karmelickiej otwarto kawiarnię Jana Bisanza. Lokal składał się z sal: głównej, dla niepalących i bilardowej. Były też tam też gabinety do gry w karty. Kawiarnia mieściła się w pobliżu Plant, tuż przy popularnej wówczas promenadzie. Z tego też powodu, w niedługim czasie ozdobił ją ogródek, złożony z szeregu sosenek, jodeł i świerków w donicach. Dla wygody gości rozmieszczono w nim drewniane stoliki i krzesła. Ten zewnętrzny ogród oświetlały wieczorem łukowe lampy elektryczne.

Przedwojenny Kraków, Rynek, Sukiennice

Przedwojenny Kraków, Rynek, Sukiennice

Przy Plantach mieściła się też dawniej kawiarnia i restauracja Drobnera. Lokal Drobnera istniał od 1894 roku. W 1904 roku poszerzono go, dobudowując od strony Plant dużą secesyjną werandę, której wyposażenie stanowiły plażowe kosze. W południowo-zachodnim narożniku Sukiennic powstała w 1912 roku kawiarnia J. Noworolskiego, której wnętrza określono jako najpiękniejsze w Europie. Urządzenie całości zaprojektował malarz i dekorator Eugeniusz Dąbrowa-Dąbrowski, a każde pomieszczenie zaaranżowane było w innym tonie. Buduar dla dam był bardzo jasny, sala środkowa – liliowa, natomiast pokój dla panów, zwany fumuarem (palarnią) – szarozielony.

Podziel się z przyjaciółmi:
1 Gwiazdka2 Gwiazdki3 Gwiazdki4 Gwiazdki5 Gwiazdek (3 głosów, ocena: 5,00 na 5)

2 komentarze

  1. Fajnie mieli podzielone ceny, “bez muzyki, przy muzyce” 😉

  2. Faktycznie fajny pomysł 😉 teraz ceny są podzielone na : na wynos i na miejscu… i o dziwo czasem na miejscu są droższe…

Zostaw komentarz

Szanujmy innych Użytkowników nawet jeżeli mamy inne zdanie. Blokujemy konta Użytkowników którzy spamują i nie przestrzegają netykiety. Zapisanych komentarzy nie można edytować, prosimy więc o uważne redagowanie wpisów. Wszystkie wpisy nowych Użytkowników muszą zostać zaakceptowane przez Moderatorów.

Twój email nie będzie widoczny.Wymagane pola zaznaczone są *

*