Kawa w religiach
W czasach starożytnych kawa była początkowo używana z powodów duchowych. Co najmniej 1.000 lat temu kupcy przywieźli kawę przez Morze Czerwone do Arabii (tereny dzisiejszego Jemenu), gdzie muzułmańscy kapłani zaczęli kultywować krzewy kawy w swych ogrodach. Na początku Arabowie wytwarzali wino z miąższu sfermentowanych owoców kawy. W ten sposób kawa zaczęła być znana jako "qahwah" - które jest arabskim słowem oznaczającym, ni mniej ni więcej, tylko wino. (Z tego słowa następnie ewoluowała dzisiejsza nazwa "kawa"). Napój znany był również jako "qishr" ("kisher") i był używany podczas ceremonii religijnych. Ów napój z kawy stał się substytutem wina w tych praktykach tam gdzie wino było zakazane.
Picie kawy zostało na krótki czas zakazane przez Muzułmanów w XVI wieku, lecz zakaz ten stosunkowo szybko został zniesiony. Później kawa była zakazana przez ortodoksyjnych chrześcijańskich duchownych w Etopii i to aż do około roku 1900. Ten fakt nie jest szerzej znany, mimo to kawa jest dziś w Etopii postrzegana jako napój narodowy - piją ją ludzie wszystkich wyznań.
Kolejny przykład kawowej prohibicji można odnaleźć u Mormonów, która jest jedyną dużą religią (z wyznawcami w liczbie ponad 12 milionów), która ogłosiła doktrynę kompletnej abstynencji wobec kawy. Duchowni tego Kościoła wnioskuję z tego, że konsumpcja kawy jest, tak psychicznie jak i duchowo, niezdrowa. Doktryna Mormonów dotycząca zdrowia, ogłoszona 27 lutego 1833 roku, nie wyróżnia kofeiny jako czynnika dla unikania napojów, ani nie wyróżnia samej nazwy kawy, jednakowoż teza ta została przedstawiona przez Josepha Smitha, założyciela Kościoła Mormonów, w objawieniu nazwanym Słowo Mądrości, z którego wynika, iż "gorące napoje nie są wydatne dla brzucha". Było to potem zinterpretowane w odniesieniu do kawy i herbaty.
(źródło - angielska Wikipedia)